سرود دریا سروده های سپیده علی وند چطور می توانی...  1.چطور می توانی   رفته  باشی؟!چطور می توانی   بر نگشته   باشی؟!وقتی که من   هنوزهر شبپشت این پنجره     نشسته امماه  را دعوت  کرده امتا  بر دو   جام  می دست نخورده  بتابد            و موسیقی                             تا  برای یک  لحظه ی  مشترک                     بخواند....                                                                       ..........نمی آییبر نمی گردی  ومنآنقدر  عصبی امکه شعر  را  از خانه  بیرون  می کنمادامه مطلب

بعد از رفتنت,

حال خانه را دارم

بعد از زلزله

حال پنبه زار را دارم

بعد از آتش

بعد از رفتنت,

حال ماهی را دارم

گوشه ی قایق...

بعد از رفتنت,

نه آینه و آبادی با من است

نه عطر مزرعه و گیاه

نه سرود دریا...

می گویند

اگر بخواهم

می توانم که فراموشت کنم!

آخر این تراپیست, های دیوانه

از نگاه تو چه می دانند...؟!!!

بسکه در تو لنگر انداخته ام

حتی

موج های صدای شرلی بسی

به دریا نمی بردم...

رفتنت،

پیش بینی تمام ابرهای پاییز بود

پیش بینی اولین دانه ی برف

پیش بینی بی جواب مانده ترین حرف...

لحظه های من

رفتن تو را بو کشیده بودند

لحظه های دیوانه ی من....

حرف که می زنم

عطر تو در هوا بلند می شود

همین است که بعد از تو

کسی عاشقم نمی شود...!

بگو در تاکستان چه آوازی می خواندی که خوشه های انگور از آفتاب انباشته می شدند...؟ با تو بود که دل حبه های انگور خون می شد و خراباتی بعد از تو دیگر هیچ شرابی مستم نمی کند... ادامه مطلب

در مین زاری قدم می زنم

به تو که فکر می کنم

از فکرت تکه تکه می شوم آخر...

دریا
غزلی ست نا تمام
که به سینه ی شاعرش چنگ می اندازد
با مصرع مصرع موج نا تمام...

دریا
بغضی ست که گریه نمی شود
دریا
عاشقی ست که
نشانی معشوقش را نمی داند

دریا پرسشی ست
که به پاسخ نمی رسد
دریا
غمی ست که گفته نمی شود...

ادامه مطلب

ادامه مطلب

1. چطور می توانی رفته باشی؟! چطور می توانی بر نگشته باشی؟! وقتی که من هنوز هر شب پشت این پنجره نشسته ام ماه را دعوت کرده ام تا بر دو جام می دست نخورده بتابد و موادامه مطلب

درياي دور دست

اين همه پريشان

از چه مي خواني ام...؟!

در این شهر

هر کس که چهره ی غمگینم را می بیند

پی به وجود ماهی سیاه کوچولویی می برد

که در خون من زندانی ست...

تنهایی

یعنی

چایی که برایت ریخته ام

وتو

نیستی که بنوشی...

تو

دریاچه اورمیه ای

من یک قایق قدیمی

افتاده روی شن نمک ها

آخر چرا روز به روز

دورتر و دورتر می شوی ؟...